Lumaki ako sa isang simpleng komunidad malapit sa dagat.
Mula pagkabata, may natural nang mabangong amoy ang katawan ko—parang halong banilya at sampaguita pagkatapos ng ulan.

 

Sanay na roon ang lahat.

Pero simula nang dumating ang bagong transferee sa klase namin, unti-unting nagbago ang lahat.

“Grabe… anong amoy ’yan?”

Biglang umugong ang boses niya sa gitna ng homeroom.

Sabay-sabay napalingon ang buong klase.

Nakatayo ang bagong babae sa tabi ng guro. Mahaba ang kulot niyang buhok, mapulang labi, at hapit na hapit ang uniporme sa katawan niya. Tinakpan niya ang ilong habang nakatingin diretso sa akin.

“Akala ko may natapong mumurahing pabango dito.”

Biglang nanahimik ang buong silid.

Mahigpit kong hinawakan ang bolpen ko.

Sa buong buhay ko, wala pang nagsabing mabaho o nakakairita ang natural kong amoy.

Pero bago pa ako makapagsalita, biglang nagsalita ang katabi ko.

“Medyo matapang nga.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Dahan-dahan akong lumingon.

Si Marco.

Ang kapitbahay kong lumaking kasama ko.

Ang lalaking palaging nagsasabing paborito niya ang amoy ko.

“Alyana, baka gusto mong lumipat ng upuan sa likod.”

Napakasimple niya iyong sinabi, parang walang ibig sabihin.

“Mas mahangin doon.”

Agad na nagbulungan ang buong klase.

“Sabi ko na nga ba, type ni Marco ’yung transferee.”

“Sino bang hindi magkakagusto? Maganda na, matalino pa.”

“Si Alyana? Cute lang naman.”

Humalakhak ang ilan.

Namula ang mukha ko sa kahihiyan.

Tahimik kong kinuha ang mga gamit ko at lumipat sa pinakadulong hanay.

Ang bago kong katabi—

Si Diego Reyes.

Pinakakinatatakutang estudyante sa buong paaralan.

May balitang nasuspinde raw siya dati dahil sa pakikipag-away.

Kahit mga teacher, iniiwasan siya.

Pagkaupo ko, biglang tumahimik ang buong klase.

Nakatulog si Diego habang nakayuko sa desk.

Lumilitaw ang tattoo niya sa ilalim ng manggas ng uniporme.

Dahil sa ingay, dahan-dahan siyang nag-angat ng ulo.

Napakalamig ng tingin niya.

Nanigas agad ako sa kaba.

Pero nakakagulat—

Tiningnan niya lang ako nang ilang segundo bago niya bahagyang inilayo ang upuan niya.

Parang binibigyan ako ng espasyo.

—

Pagkatapos ng klase, sinadya kong magpaiwan nang matagal bago umuwi.

Pero pagdating ko sa likod na hagdanan ng lumang building, may humarang sa akin.

Ang transferee.

Kasama pa ang ilang babae.

“Close raw kayo ni Marco, ’no?”

Nakasandal siya sa railings habang nakangisi.

“Akala ko mataas standards niya.”

Nagkikikihan ang mga kasama niya.

Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko.

“Ayokong makipag-away.”

“Pero ako gusto ko.”

Lumapit siya sa akin, saka kunot-noong suminghot.

“Ang baho talaga ng amoy mo.”

Pagkasabi niya noon, itinaas niya ang kamay na parang itutulak ako.

Pero sa mismong sandaling iyon—

May biglang humawak sa pulsuhan niya.

Nanlamig ang paligid.

Si Diego.

Nakatayo sa likod ko.

Nakasabit lang sa balikat niya ang jacket ng uniporme.

Madilim ang mga mata niya.

“Subukan mong hawakan siya ulit.”

Mababa at nakakatakot ang boses niya.

Biglang namutla ang transferee.

“D-Diego… nagbibiro lang ako…”

Hindi siya sumagot.

Marahan niya lang akong hinila papunta sa likod niya.

At doon ko lang napansing sobrang lapit naming dalawa.

Naririnig ko na halos ang tibok ng puso niya.

Humalo ang amoy ng sigarilyo sa jacket niya sa natural kong pabango.

Bigla siyang natigilan.

Dumilim lalo ang tingin niya.

Pagkatapos—

Dahan-dahan siyang yumuko palapit sa leeg ko.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang mainit niyang hininga sa balat ko.

Pumikit si Diego.

At malalim siyang suminghot sa amoy ko na parang matagal niya iyong hinahanap.

“Sa wakas…”

Paos ang boses niya.

“Nahanap din kita.”

Hindi pa ako nakakaimik—

Nang biglang may malakas na tunog ng dinurog na lata ng softdrink.

Crash!

Napalingon ako agad.

Nakatayo sa taas ng hagdan si Marco.

Halos madurog na sa higpit ng hawak niya ang lata sa kamay niya.

Namumula ang mga mata niya habang nakatitig sa kamay ni Diego na nakahawak sa baywang ko.

Ilang segundo ang lumipas.

Pagkatapos, dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan.

Napakalamig ng boses niya.

“Alyana.”

“Magbibilang ako hanggang tatlo.”

“Lumapit ka rito ngayon din.”

Nanigas ang buong katawan ko.

Tahimik ang lumang hagdanan maliban sa mahinang tunog ng hangin at mabilis kong paghinga.

Nakatitig si Marco sa akin na para bang may kung anong bagay na malapit na siyang mawala.

Samantalang si Diego naman ay hindi man lang umaalis ang kamay sa baywang ko.

Parang hinahamon niya si Marco.

“Isa…”

Mababa ang boses ni Marco.

Lalong humigpit ang hawak niya sa lata hanggang tuluyan iyong madurog sa kamay niya.

“Dalawa…”

“Marco…” mahina kong tawag.

Pero hindi niya ako pinansin.

Ang mga mata niya ay nakapako lang kay Diego.

At si Diego—

Ngumisi nang bahagya.

Isang ngising puno ng pang-aasar at babala.

“Bakit?” malamig niyang sabi. “Ngayon mo lang naisip na mahalaga siya?”

Biglang tumigas ang panga ni Marco.

“Wala kang pakialam sa amin.”

“Tama ka.” sagot ni Diego. “Wala akong pakialam sa inyo.”

Bahagya siyang yumuko palapit sa akin.

“Pero siya… meron.”

Ramdam kong parang tumigil ang tibok ng puso ko.

Hindi ako sanay makita si Diego na ganito.

Sa school, kilala siyang basagulero, laging mag-isa, walang pakialam sa kahit sino.

Pero sa sandaling iyon—

Parang galit na galit siya para sa akin.

Humakbang si Marco pababa ng isa pang baitang.

“Lumapit ka rito, Alyana.”

Ngunit bago pa ako makagalaw, biglang nagsalita si Diego.

“Ano bang karapatan mo?”

Tahimik.

Mabigat.

“Kanina lang, ikaw mismo ang nagpalipat sa kanya ng upuan dahil sa babaeng ’yon.”

Napayuko ako.

Parang may mabigat na bagay na muling dumagan sa dibdib ko.

Naalala ko kung paano ako pinagtawanan ng buong klase.

Kung paano ako iniwan ni Marco nang hindi man lang iniisip nararamdaman ko.

At mas masakit—

Hindi man lang niya ako ipinagtanggol.

Huminga nang malalim si Marco.

“Ako ang lumaki kasama niya.”

“Hindi ibig sabihin no’n pag-aari mo siya.”

Diretsahang sagot ni Diego.

Tumahimik muli ang paligid.

Maging ang transferee at mga kasama niyang babae ay hindi na makaimik sa gilid.

Parang walang may lakas ng loob magsalita.

Ilang segundo pa ang lumipas bago muling tumingin sa akin si Marco.

At sa unang pagkakataon buong araw—

Nakakita ako ng takot sa mga mata niya.

“Alyana…” mahina niyang sabi. “Hindi ko sinasadya.”

Napakurap ako.

Mula pagkabata, si Marco na ang sentro ng mundo ko.

Palagi niya akong inaalagaan.

Kapag naliligaw ako sa math, siya ang nagtuturo.

Kapag inaasar ako ng iba, siya ang unang nagagalit.

At sa bawat gabing nawawalan ako ng kumpiyansa sa sarili, siya ang nagsasabing:

“Okay lang maging mahina. Nandito naman ako.”

Pero unti-unti kong naisip—

Baka kaya ako hindi natutong lumaban para sa sarili ko…

Dahil nasanay akong palaging nasa likod niya.

At ngayong may ibang babae nang dumating—

Bigla akong naging madaling bitawan.

Humakbang ako paatras.

Bahagya lang.

Pero sapat na iyon para magbago ang ekspresyon ni Marco.

“Alyana…”

“Pagod na ako, Marco.”

Namamaos ang boses ko.

“Pagod na akong laging naghihintay na piliin mo ako.”

Parang may kung anong nabasag sa mukha niya.

Hindi siya agad nakasagot.

At sa sandaling iyon, marahan akong hinila ni Diego palayo sa hagdan.

Hindi na kami pinigilan ni Marco.

—

Kinabukasan, kumalat agad ang nangyari.

Buong school pinag-uusapan kaming tatlo.

“Ano raw? Pinagtanggol ni Diego si Alyana?”

“Hindi nga raw umalis si Diego sa tabi niya buong gabi.”

“Galit na galit si Marco kahapon.”

Habang naglalakad ako sa hallway, pakiramdam ko lahat nakatingin sa akin.

Nahihiya akong yumuko.

Pero bago pa ako makalakad nang mabilis—

May biglang humarang sa harap ko.

Ang transferee.

Si Sofia.

Kasama ulit ang dalawang kaibigan niya.

“Uy.”

Nakangisi siya pero halatang pilit.

“Akala mo ba tapos na ’to?”

Napaatras ako nang bahagya.

Pero bago pa siya makalapit—

May isang bag na malakas na bumagsak sa pagitan namin.

Lumingon kami lahat.

Si Diego.

Kagagaling lang yata sa basketball practice dahil basa pa ng pawis ang buhok niya.

Diretso siyang tumingin kay Sofia.

“Hindi ka ba napapagod?”

Namutla ang babae.

“Ano bang problema mo sa akin?”

“Wala.”

Kinuha ni Diego ang bag niya.

“Basta huwag mong gagalawin si Alyana.”

Tahimik ang hallway.

Lahat nakatingin sa amin.

At sa unang pagkakataon—

Nakaramdam ako ng kakaibang init sa dibdib ko.

Hindi dahil kinakabahan ako.

Kundi dahil may taong pinipiling manatili sa tabi ko kahit walang kapalit.

—

Lumipas ang mga araw.

Unti-unting umiwas si Marco.

Hindi na siya sumasabay umuwi.

Hindi na rin siya tumatambay sa tabi ng desk ko.

Minsan nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin mula sa kabilang dulo ng classroom.

Pero agad din siyang umiiwas.

Samantalang si Diego…

Lalong naging malapit sa akin.

Nakakagulat dahil hindi pala siya kasing sama ng iniisip ng lahat.

Tahimik lang siya.

At sobrang maalaga sa mga bagay na hindi napapansin ng iba.

Kapag malamig sa classroom, tahimik niyang inilalagay jacket niya sa upuan ko.

Kapag hindi ako nakakain ng lunch, may bigla na lang pagkain sa desk ko.

Kapag may hindi ako maintindihang lesson, uupo siya sa tabi ko at matiyagang magtuturo kahit paulit-ulit akong nagkakamali.

“Hindi ka bobo.”

Madalas niyang sabihin habang sinusulatan notebook ko.

“Mabagal ka lang matuto.”

“At hindi naman masamang bagay ’yon.”

Hindi ko namalayang unti-unti akong nasasanay sa presensya niya.

Sa mga simpleng tingin niya.

Sa paraan niyang bahagyang yumuyuko para marinig ako kapag mahina akong magsalita.

Sa paraan niyang laging inuuna nararamdaman ko bago sarili niya.

At higit sa lahat—

Hindi niya ako kailanman ikinahiya.

—

Pero isang gabi, habang pauwi ako galing convenience store—

May humila sa braso ko.

Nagulat ako at mabilis na napalingon.

Si Marco.

Hingal siya na parang matagal akong hinanap.

“Marco?”

Mahigpit ang hawak niya sa braso ko.

“Alyana… pwede ba tayong mag-usap?”

Tahimik ang paligid.

Maliwanag lang ang ilaw ng poste sa tabi namin.

Matagal bago ako sumagot.

“Anong pag-uusapan natin?”

Namula ang mata niya.

At doon ko lang napansin—

Mukha siyang pagod na pagod.

“Miss na kita.”

Parang may kumurot sa puso ko.

Dahil sa sobrang tagal—

Ngayon ko lang narinig sa kanya ang salitang iyon.

Huminga siya nang malalim.

“Akala ko… hindi ka mawawala sa tabi ko.”

Napayuko siya.

“At nang makita kitang kasama niya…”

Napahawak siya sa dibdib niya.

“Saka ko lang narealize na natatakot pala akong mawala ka.”

Tahimik akong nakinig.

Dati, baka umiyak na ako sa harap niya.

Baka agad ko siyang pinatawad.

Pero ngayon—

Hindi na pareho.

“Marco…” mahina kong sabi. “Matagal kitang hinintay.”

Unti-unti siyang napatingin sa akin.

“Pero habang hinihintay kita… unti-unti ko ring nakalimutang pahalagahan sarili ko.”

Namasa ang mata niya.

“Alyana…”

“Masaya ako na naging parte ka ng buhay ko.”

Ngumiti ako nang bahagya kahit masakit.

“Pero ayoko nang maging taong laging naghahabol.”

Ilang segundong walang nagsalita.

Pagkatapos—

Marahan niyang binitawan ang kamay ko.

At ngumiti.

Isang ngiting puno ng lungkot.

“Mas gusto ka pala talaga niya kaysa sa sarili niya.”

Napakurap ako.

“Ano?”

Bahagya siyang tumawa.

“Hindi mo ba napapansin?”

Umiling ako.

Tumingin siya sa likod ko.

Paglingon ko—

Nakatayo si Diego sa ilalim ng poste ng ilaw.

Tahimik lang.

Pero halatang kanina pa naghihintay.

Muling nagsalita si Marco.

“No’ng bata tayo, ako ’yung laging nagpoprotekta sa ’yo.”

Ngunit ngumiti siya nang mapait.

“Ngayon… mukhang may mas kayang gawin ’yon kaysa sa akin.”

At pagkatapos no’n—

Tuluyan siyang umalis.

Hindi ko na siya hinabol.

Tahimik lang akong nakatayo habang pinapanood siyang mawala sa dilim.

Hanggang sa maramdaman ko ang paglapit ni Diego sa likuran ko.

“Ayos ka lang?”

Tumango ako.

Pero bago ko pa mapigilan sarili ko—

Bigla akong napaiyak.

Hindi dahil gusto ko pang balikan si Marco.

Kundi dahil ngayon ko lang narealize…

Na kaya palang may taong piliin ako nang buo.

Hindi dahil nakasanayan.

Hindi dahil naaawa.

Kundi dahil mahalaga ako sa kanya.

Tahimik lang akong iniyak ni Diego sa dibdib niya.

Mahigpit niya akong niyakap.

Parang ayaw na niya akong masaktan ulit kailanman.

At sa ilalim ng malamlam na ilaw sa gilid ng kalsada—

Marahan niya akong hinalikan sa noo.

“Sabi ko naman sa ’yo.”

Mahina niyang bulong.

“Nahanap din kita.”